همچو رازي مبهم وسربسته بود                  چون من از تکرار اوهم خسته بود
آمدو هم آشيان شد با من او                      همنشين وهم زبان شد با من او
خسته جان بودم که جان شد با من او            ناتوان بود وتوان شد با من او 
 دامنش شد خوابگاه خستگيم                        اين چنين آغاز شد دلبستگيم

واي از آن شب زنده داري تا سحر              واي از آن عمري که با اوشد به سر 
مست او بودم زدنيا بي خبر                     دم به دم اين عشق ميشد بيشتر
آمد ودر خلوتم دم ساز شد                        گفتگوها بين ما آغاز شد  

گفتمش در عشق پا برجاست دل                 گر گشايي چشم دل زيباست دل
گرتو زورق بان شوي درياست دل              بي تو شام بي فرداست دل
 دل زعشق روي تو حيران شده                 در پي عشق تو سرگردان شده
 گفت در عشقت وفادارم بدان                   من تو رو بس دوست ميدارم بدان
شوق وصلت را به سر دارم بدان             چون تويي مخمور خمارم بدان
با تو شادي ميشود غمهاي من                   با تو زيبا ميشود فرداي من

گفتمش عشقت به دل افزون شده               دل زجادوي رخت افسون شده
جز تو هر يادي به دل مدفون شده              عالم از زيباييت مجنون شده
برلبم بگذاشت لب يعني خموش               طعم بوسه برد از سرم عقل وهوش

در سرم جز عشق او سودا نبود               بهرکس جز او دراين دل  جا نبود
ديده جز بر روي او بينا نبود                   همچو عشق من هيچ گل زيبا نبود
خوبي او شهره ي آفاق بود                    در نجابت در نکويي بي همتا بود

روزگار اما وفا با ما نداشت                  طاقت خوشبختي مارا نداشت
پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت            بي گمان از مرگ ما پروا نداشت
آخر اين قصه هجران بود وبس               حسرت ورنج فراوان بود وبس
يار ما را از جدايي غم نبود                   در غمش مجنون عاشق کم نبود
بر سر پيمان خود محکم نبود                سهم من ز عشق جز ماتم نبود

با من ديوانه پيمان ساده بست                ساده هم آن عهد وپيمان را شکست
 بيخبر پيمان ياري راگسست                 اين خبر ناگاه پشتم را شکست
آن کبوتر عاقبت از بند رست                 رفت وبا دلدار ديگر عهد بست
با که گويم که هم خون من است            خصم جان وتشنه خون من است
بخت بد بين وصل او قسمت نشد             اين گدا مشمول آن رحمت نشد

عاشقان را خوش دلي تقدير نيست         با چنين تقدير بد تدبير نيست
از غمش با دود ودم همدم شدم             باده نوش غصه ي اومن شدم
مست ومخمور وخراب از غم شدم         ذره ذره آب گشتم کم شدم

آخر آتش زد دل ديوانه را                      سوخت بي پروا پر پروانه را
عشق من از من گذشتي خوش گذر         بعد از اين حتي تو اسمم را نبر
خاطراتم را تو بيرون کن زسر               ديشب از کف رفت فردا را نگر
آخر اين يکبار از من بشنو پند               بر منو بر روز گارم دل مبند

عاشقي را دير فهميدي چه سود             عشق ديرين گسسته تار وپود
گرچه آب رفته باز آيد به رود                ماهي بيچاره اما مرده بود       
بعد ازاين هم آشيانت هرکس ست          باش با او ياد تو مارا بس است

گهواره ي خوابت كجاست ؟                                        
                                                              قصر قشنگ كاغذي
پولك آفتابت كجاست ؟                                              
                                                            بال و پر نقره اي
كفتر عشقمو كي بست ؟                                            
                                                            آينه ي طوطي منو
سنگ كدوم كينه شكست ؟                                           
                                                            عروسك قصه ي من
زخم شكسته با تنت                                                   
                                                         بميرم اي شكسته دل
چه بي صداست شكستنت                                            
                                                          صداي عشق من و تو
كه تلخ و گريه آوره                                                
                                                         تو اين سكوت قصه اي
شايد صداي آخره                                                   
                                                          بعد از من و تو عاشقي
شايد به قصه ها بره                                                   
                                                         شايد با مرگ من و تو
عاشقي از دنيا بره                                                   
                                                       عروسك قصه ي من
سوختن من ساختنمه                                                   
                                                         تو اين قمار بي غرور
بردن من ، باختنمه                                                  
                                                        عروسك قصه ي من
شكستنت فال منه                                                    
                                                          اين سايه ي هميشگي
مرگه كه دنبال منه                                                  
                                                         جفتاي عاشقو ببين
از پل آبي مي گذرن                                                 
                                                        عروسك قلبشونو
به جشن بوسه مي برن                                              
                                                          اما براي من و تو
اون لحظه ي آبي كجاست ؟
                                                 

                          عروسك قصه ي من             
                                                                                       

                     پس شب آفتابي كجاست ؟